Ben
Acımasız ve susmayan bir benle
kol kola gezdiğim sokakta
bir filmi çekiyor aklım
yürürken “ben” “ben”le

Çocuğun elinden tutan babası
Fark etmiyor kendi ben’inin adımlarını
Çocuk yürümüyor da koşuyor sanki peşinden
-yetiş-tepiş; kan-ter ortalık
Yetişir mi hiç ona bacakları?
Sonra fark ediyor adam sabi sübyanını
da
Öyle alıyor kucağına.

Gideceği yeri mi yakınlaştırdı
Velede mi acıdı?
Ve bitiyor kısa metraj bu film
Çoğu şeyi anlattığı

Bir taşa dolanıyor bacaklarım
Dolanıyor da sürüyorum bir yandan
Beri duvarın parçacığını
Başkasının hayatıyla kol kola giderken
Taş beni, ben taşı bırakıyoruz köşede
Eve alınası da değil moloz!
Hangi kaba yemek diye ne koymalı?

Kısa günün bir özeti gibi
Sallanırken elimde torbalar
Hayatımdaki eksikleri de anlatıyorlar
Katlı, duru durdukları yerde
Neyi tamamlayacaklar?
Tamamlar mı diye düşünüyor bu kez
Yanımdan geçen o “biri”
Ki belli filmini çekiyor paralel bir dirsek temasının
Kuruyor beni, elimdekileri, gittiğim o evi
Bir çift çorap, 2 kişilik ? tatlı tabağı,
tela biraz, yarı boyalı tırnaklarıma yakıştırdığı aseton

O beni görüyor derken
Kendimi görüveriyorum başkasının filminde
Demek ki diyorum
Böyle izleniyorum iki saniyede
“Herhangi”’nin gözünde
Yani biraz tela, bir çift çorap
Tatlı da olmalı ceplerimde

Bir torbaya yakışırken “içindekiler”
“içimdekiler”i döküyorum yerlere

Yerler boyalıyken
Çözülüyor renkleri
Ve anlıyorum bunlar oluyor
Herhangi’nin gözünde

Sizde de bu böceklemeler olmuyor mu?
Sadece yürürken?

Sizi bilmem ama ben.
Bu kadar bu cümle:
Ben!

Jehan Barbur

dur! diyorum dokunma
yorgun mısralarda gizlensin
söz sürme şiirin çıplaklığına
her bir teneffüs sahnesi inletirken nağmeleri
ses etme şair, sus! görecekler
tutamadığımız düş(üş)ler dil(l)enirken baştan ayağa
müebbet bir gerçeğe hükmedecekler

oysa…

bir bir anlatmak isterdim özgeçmişini hücrelerimin
çiy çiy dökül özgeleceğimin moleküler yapısına
daha çok doku/n şiirimin fütursuz anatomisine…

(ya)saklanabilirdik perdesi patlamış hayattan
flu bir ölümün ensesin(d)e
ya da (s)aklanabilir sancılı imgelerin izdüşümüne
yazılabilirdik hilkat garibesi kalemlere şiir diye

olmadı…

biz seninle şair çocuk
ıslak bir temmuz gecesinin kör saatinde
yapış yapış duygular tortusunda
ve bulacasında gözden ıraklığın
yan yana,
göz göze
diş dişe
bir şiirde yakalandık
şiire yakalandık.

eller yukarı desem şimdi
kaç şiir düşer parmak uçlarından
kırılır…

Dilek Akın

ömrü tükenen yıl sıkıntısı an
avuçlarda tomur tomur bebek çiçeği
kadın kokusunda doğarken sabah
güneşte üşümüş kuş sesleri
iğreti bir saçak altında ispinoz
sessizce çığlıklıyor esareti

bir kitaba sığınılır içerden kapıyı kapatıp
geçmiş zaman izleri avuçlarda kına
kelimeler susar havada kalır kalem
ruh şimdi cama çarpmış angut
silueti silik, lakin gözleri koca
zamanı geldi artık
“balkonu aç Lorca…”

Nevin Koçoğlu

- Hiçbir manimiz yok evladım,  buyursunlar,  gelsinler der birde üzerine selam söylerdik.

Ama 2011’in Aralığında bu soruyu soran komşunun küçük kızına anında, rahatlıkla aynı cevabı verebilir miydik işte orası muamma …

Birçok hanımın içinden şu cevabı geçireceğinden hiç mi hiç kuşkum yok…

- Şekerim gündüz iki-üç ulusal kanalda evlenecek bayanların, erkeklerin 70 milyonun karşısında görücüye çıktığı program var,  sazlı,  sözlü,  ışıltılı…  Diğer iki kanalda da 23.30′ da başlayan tartışma programı var.  Sekiz-on tanede dizi var, birbiriyle çakışan… Yarın akşam kabul etsek de aynı şey,  o günlerde dolu, hafta sonu da…

Tomarıyla para dağıtan bilgimizin ödüllendirildiği yarışma programları…

Yetenek/sizsiniz programıyla beceriklileri cımbızla bulup çıkaran, jüri üyelerinin birbirleriyle tatlı atışmalarına gülümsemeyle karışık şahitlik yaptığımız eleme ve yarıştırmaları…

Gecenin fenomeniyken cuma günleri PROF. .DR. Yaşar Nuri Öztürk hocamızla bol fırçalı sabah programı yapan bayan kakkahanın halefleriyle,  ilgi çekecek konu ve konukları ekrana getirerek yarışma çabaları, iç gıcıklayan şuh gülüşleri…

En can alıcı görüntüleriyle taçlandırılmış reytink rekorları kıran dizilerin birer, birer ekranlarda arz-ı endam eden fragman ve sezon serilerini ve dönen gösterilmiş bölümlerini tekraren yayınlama çalışmaları…

- Aklıma gelmişken pc’ de ki oyun,  müzik,  radyo,  fal, edebiyat siteleri iletilerim, kızımla akşamları nette yapacağımız canlı, uzun görüşmelerim, sabah ve öğleden sonra takip ettiğim kadına dair bol gözyaşlı, acıklı, şıngırtılı, oyun havalı…  Kadın programlarını seyrederken akşam yaparım!!! diyerek bıraktığım çamaşır, ütü…Angarya işleri yapacağımı söyleyeyim…

O halde ; doktora sınavında uzmanlık öğrencilerine sorulan zor, düşündürücü,terleten sorular gibi iki şıklı cevaplamamız gereken bir soru var…

Ya ; Dostluğu, arkadaşlığı, sohbeti, tercih edip komşunun küçük kızına olumlu cevap vereceğiz…

Ya da bize hiçbir şey vermediğini bildiğimiz, şikayet ettiğimiz ama büyük bir tiryakilikle seyrettiğimiz, seyretmeye de devam edeceğimiz sabun köpüğü gibi içi boş, yeşil reçeteli, dozajı yüksek hap gibi zihnimizi,  fikrimizi, melekelerimizi uyutan uyuşturan, düşünmemize izin vermeyen 3. Dünya ülkelerine ihraç edilen, kaynağı , formatı belli yarışma, yarıştırma  programlarını izlemeye devam edip olumsuz mu yanıt  vereceğiz ?… İşin içinden sizlere bir soru sorarak çıkmak isterim ;

-Siz olsaydınız hangisini tercih ederdiniz ?…

Fatma Türkdoğan

Necla Maraşlı

dışında küçüldüğümüz

eninde sonunda

yeniden mektuba dönüştüğümüz..

dar mekanlarda engin okyanuslara açılan,

geniş zamanlarda şimdi’yi duyumsatan

ve sevdayı an’dan uzaklaştırıp yaşama sarmalayan,

günümüzün ilk ışığı,

gecemizin sonsuz karanlığı

ranzamıza düşen akşam güneşi,

yorganımızda ısınan sabrın sesi

ve kavgamızın ilk masumiyeti

desem sevgili,

sana hasretimi dinlemeden asarlar mı beni..?

miNe güLtepe

usulca geçer
yüreğinden
martılar çığlık çığlığa
kanatlarını açıp
iki mavi arasında
yalnızlığı paylaşır
öylece durur
dalar derinlere

maviye…

Birsen Ateş

ve ben seyrindeyim
her biri huzur dolu
yalan yanlış nereye düşeceğini
düşünmeden düşen kar tanelerinin
caydırıyor çünkü
aldatılmaya gönüllü yüreğimi
ölümü düşünmekten
kefen içinde üşümekten
caydırıyor

kış beyaz
İstanbul bembeyaz
her birimize
Bizans’tan kalma
Birkaç nefeslik hayat öpücüğü

Ve camın buğusunda kayboluyor şiir..

Ya pencerenin soğuk yüzü…!

Figen YARAR

Bilmemeyi kutluyorum bu gece
İçip kendimce
Ve içmenin “iç”e döndürdüğünü bilerek
Hissederek, öksürerek, sümkürerek, tıksırarak
İçimdekileri kötüyü reddedip
Hep dışa
Dışra atarak

Mafsallarım ağrıyor biliyor musun?
Babam derdi öyle!
Bilmiyorsun tabii ki de
Ve kutluyorsun bu gece bilmemeni
Beni
Tahminlerine kadeh yükseltip
Kaldırmadan kadehi
Yuvarlıyorsun içe dönmelerini

“avrat otu”

Bu geçiyor günlerdir aklımdan
Bir filmden, belki bir yazıdan,
Yazdan?

Yok olduğumu, silindiğimi bilip bir tutam avrat-otu kaynatasım var
Ve içesim
Kadınlığımın en şerefine
Şerefsizliğine

Çamurlarda debelenesim,
Kirlenip kötüleşesim
Leş gibi kokasım var
A’hı mu tuttu bu avratların
Hiç bilmeyesim

Beklemesi güzel değil hayatın
Sabrı, beklemeleri, saat kollamaları
Kovalamaları
Bir kadına yaraşmıyor histerianın asalet sanıldığı
O melun yılları

Turuncu bir odada
Hatırlıyorum
Matmazel Noraliya’nın koltuğunda uyanışımı
İsmine yaraşır bir karmaşada yokluğa kurşun dizmenin
O basiretsiz yıllarını

Sonra…..

“ince………”
İnce, kelimesi geçiyor aylardır aklımdan
İnce sızı, ince bir keder, ince bir ağrı
Analdın mı?

Sonra…..

Eski sevdalım?
Eski aşklarım?
eski kaşar kadar değerliler yani
ki
annem diyordu
aa çağır düğüne hatıraları var diye

ağır tatları var diyemediğimdendir
sallayışım başımı
ince ince
Ve bir gün ben bitince
Puffff!
Varsa hala o günlerde bir kandil
Bir mum…
Bir nefesle uçururlar işte
Ve kötüsü kalır dillerinde
İsi mumun, yağı kandilin
Matmazle Noraliya da
Yanar
Zamanında
Madame olamadığına
E peki ya koltuk…?
Üzerinde düşlerine uyandığım…?