çiy tanesi de olsan
damıtılmış gül yaprağından
dikenler ne kadar yok sayılabilir
iki ırmak tek olduğunda
çözülmüştür bilinmezin sırrı
suskun avluya bakan pencerede

ömrü tükenen yıl sıkıntısı an
avuçlarda tomur tomur bebek çiçeği
kadın kokusunda doğarken sabah
güneşte üşümüş kuş sesleri
iğreti bir saçak altında ispinoz
sessizce çığlıklıyor esareti

bir kitaba sığınılır içerden kapıyı kapatıp
geçmiş zaman izleri avuçlarda kına
kelimeler susar havada kalır kalem
ruh şimdi cama çarpmış angut
silueti silik, lakin gözleri koca
zamanı geldi artık
“balkonu aç Lorca…”

Nevin Koçoğlu